Şimdi ÇalıyorSenai Demirci - Affeyle
00:00
00:00
Sen bakma bana ey güzel gözlüm Sitemim değil sana
Benim derdim bir tek yokluğuna
Çaresiz kalıyorum acınası yalnızlığımda
Korkulara düşüyorum mazilere saklanmış aklımda
Hayal kurup geceleri uyuyorum, rüyalarıma gel diye ama
Yetmiyor hiçbiri bana
Bu yüzdendir çok özlüyorum seni…
Her an aklımdasın, hayallerimde, rüyalarımda, kalbimde
Bir şizofren gibi taşıyorum seni her yerde
Unutamıyorum ki bir an dahi
Bu yüzden özlemim dinmiyor ve ben sensizliğin girdabında çaresiz
Bitap, yorgun düşüyorum.
Aldığım nefes ferahlatmıyor aksine yakıyor içimi
Bu yüzdendir tüm sitemim inan ama
İnan değil bu sitemler Sana
Sadece yokluğuna…
Sokaklarda dolanırım biçare halde
Ararım Seni her yerde…
Bulamam ama vazgeçemem de…
Susarım sensizlikte
Konuşsam da ne çare
Senin yokluğunda söylenen her söz israf
Alınan nefes anlamsız
Yaşamak gereksiz belki de…
Bir mahzende kitli kalbim
Sensiz mahşerin karanlığı
Mekansız zamansız bir an
Var yok bilinmez bir diyar
Üstü örtülü sabah
Bir acı bin ah
Sen ben ve dışardaki bahar
Yankısız gecelerin basitleşmiş ruhu
Belirsiz, cahil bir ruhun gezinmişliği
Çaresiz kalplerin sonuçsuz cümleleri
Ölüm haberinin yüreğinde yankılanışı
Bir kadın ve bir adam
Beraberlik arzusuyla yanan iki kalp
Çaresiz acınası uzaklık
Bitmek bilmeyen mesafeler
Yok olan düşler
Kabusa dönen geceler
Boşlukta kalmış çırpınışlar
Basitlik, anlamsızlık
Bir hiçlik
Yok olmuş umutların çarpan kadehlerde hatırlanışı
Mazi mazi gezen kadın
Ve kaçınılmaz sonun atılacak son adımı
Karalanan cümlelerin karmaşasında yol almak
Bir kalem ve kağıdı gün ışığına çıkarmak
Saçmalıklarla son bulan filmlerin yaldızlı övgüleri
Nedir nedendir bilinmeyen kaderin üstümüzde bıraktığı tırnak izleri
Ah dostum anlatamıyorum galiba
Kelimelerim bütünleşmiyor cümlelerde
Hepsi ayrı ayrı konuyor içerime
Bu yüzden derdim çözülmeyecek bir sır
Çok bilinmeyenli bir denklem gibi
Anla artık beni
Tüm bu saçmalıklar hasretin kör ve aptal oluşundan kaynaklanıyor
Yalnızlıkta unuttuğum konuşmanın dilimde bıraktığı sadece belli vurgular
Sanırım mahvoluyorum yavaştan
Varım ama yokmuş gibi yaşıyorum
Mücadele edemiyorum
Kendimden her geçen gün biraz daha nefret ediyorum
Hatta kendimi tanıyamaz oluyorum
Aynalarda her gün başka bir yüze tanık oluyorum
Tanışayım diyorum el uzatıyorum ama
Karşımdaki insan görmezden geliyor beni
Her defasında bir hiç oluyorum
Bitmiyor sancıların ahenginde gezinen düşlerim
Gerçekleri bir türlü göremiyorum
Bıraksalar beni böylece
Yaşayamıyorum
Artık bir vedaya sığdırıyorum satılarımı
Elveda benliğim…
Terk edilmişliğim…
yazan: imtihan
Sohbet Girişi