Cengiz Numanoğlu Unuttuk Seni Şiiri

Kölelik ettikçe, biz nefsimize;

Alıştık.. Ahlaktan, dinden tavize.

Ey Yüce Rabb’imiz ! Ne oldu bize,

Ne oldu da böyle..

Unuttuk Seni..

…

Duygumuz körlendi, hevâ heveste,

Ruhumuz kirlendi, altın kafeste.

Dost aradık durduk.. Nice adreste,

Her kapıyı çaldık..

Unuttuk Seni..

…

Aç kaldık.. Eğildi mağrur başımız,

Yalvardık… Sel oldu gözde yaşımız,

Rahmetinle, doldu taştı aşımız;

Daha ilk lokmada..

Unuttuk Seni.

…

Azgın denizlerde, el açtık Sana,

Ölüm korkuları, dayandı cana,

Lûtfunla sağ sâlim, çıktık limana;

Daha ilk adımda..

Unuttuk Seni…

…

Hastalık derdinden, girdik bir zora;

Bulduk devâsını, yol sora sora.

Bin teşekkür ettik, nice doktora;

Ey devâ sahibi !

Unuttuk Seni…

…

Savaştık.. Cehdettik, düşmanı sürdük,

Bizimle bir safta, melekler gördük.

Zafer çelengini, kibirle ördük;

Öyle sarhoş olduk..

Unuttuk Seni..

…

Her Cuma, doldurduk câmilerini,

Döktük, secdelerde alın terini,

İbretle dinledik, âyetlerini;

Kapıdan çıkarken..

Unuttuk Seni..

…

Yükseldikçe piramitte yerimiz,

Sanki kalınlaştı, hayâ derimiz.

Kat kat oldu, her makyajda kirimiz,

Kartvizit peşinde..

Unuttuk Seni..

…

Verdik çürükleri, ayırdık maldan;

Fakir ne anlardı, petekten, baldan,

Tonlarca ürünü, topladık daldan;

Zekâta gelince..

Unuttuk Seni..

…

Kalpler taş kesildi, nefretle kinle,

Haşır neşir olduk, büyüyle, cinle,

Ey Yüce Rabb’imiz ! Hidâyetinle;

Hatırlat !. Ne olur..

Unuttuk Seni..

Cengiz Numanoğlu

Bizimle Paylaşan: Nostalji