Denize Kıyısı Olan Şehirler Şiiri

Kız Kulesi – Denize Kıyısı Olsan Şehir – İstanbul

Denize kıyısı olmak bu kadar güzel mi?

İnsanlar acaba neden seviyor

Bu kadar denizleri gölleri…

Yoksa ruhunda sakladıkları hayalleri

Denizlerin derinlerinde mi gömülü olduklarını düşünüyorlar

Hayallerim işte burda güvendeler

İstediğimde gelip onlara dokunabilirim

İstediğimde kahkahalarla sarılır

Mavi gözlerinin derinine gidebilirim

Ya da denizlerde

Ruhlarının korkutucu karanlığına

Ve bilinmez derinlerine mi ulaşıyorlar

İşte tüm korkularım karşımda

Aynaya baksam belki bu denli göremeyeceğim kendim

Bu suyun derinlerinde

Bir taş atsam kaçırır mıyım kâbuslarımdakileri

Bir dalgayla dağıtabilir miyim acılarımı

Ya da bu denizlerin içinde

Kaybolan mavilikler gibi kaybolmayı mı umuyorlar

Neden denizleri bu denli seviyorlar?

Hâlbuki o denizden daha derin olan ruhları hep yanında

Ona bir kez dahi bakmadan yaşarken

Uzak bir yerde kendini arıyorlar

İnsan gerçekten sonsuzluğun içinde çırpınan bir balık misali

Belki de

Denize değil de balıklara bakıyorlar

Ve kendilerini o şaşkın ne yaptığını bilmez,

En ufak sarsıntıda korkudan gözleri fırlayan balıklar olarak görüyorlar

Ondandır bu denli çok seviyorlar

Hep yakın olmak istiyorlar

Sanki denizlerde onları güvende tutan birileri var

Belki de bir bekledikleri var denizlerin limanında

Gitmiş ama dönmemiş kalpler için çırpınıyorlar

Kim bilebilir ki, neyi bekliyorlar, niye bekliyorlar…

Belki de denizlerin suskunluğunu seviyorlar

Onlar anlatıyor, deniz dinliyor…

Kırmadan, kızmadan, yargılamadan

Sadece dinliyor…

Belki de kendilerini denizlerin dalgası gibi görüyorlar

Kızdıklarında o dalgalar gibi sağa sola çarpmak

İçindeki tüm birikmişlerle hırçınlaşmak istiyorlar

Belki de denizlerin sır tutan dostluğuna aşıklar

Kimse saklamaz içlerindekilerini

Ama denizler saklar yutar…

Belki de denizin derununun,

Gökyüzünden süzülen ışığın umuduyla karışmasını seviyorlar…

Nedir denizlere bizi bu denli çeken, ah bilmiyorum…

Var bir mıknatıs sanki içinde

Beni tutup kuytularımdan alıyorlar

Gün ışığını yansıtıyorlar…

Belki de denizin delisini seviyorlar

Sarmaş dolaş olmuş benliğiyle yaptığı çılgınlıkları seyrediyorlar…

Belki de denizin yutmasını seviyorlar

Ve gerektiğinde kusmasını

İnsanların kirlerini derinlerinde saklamasını

Ama bıktığında yüzeye taşırmasını

Yani belki de karşıdaki deniz, su birikintisi değildir

Ruha bürünmüş bir insan karmaşası…

Eminim kimse bilmiyor ne yaptığını ne istediğini

Neyi neden sevdiğini

Ama yine de bir boş vermişlikle denizlerine yol alıyorlar…

yazan: imtihan

imtihan Şiirleri

Kayıp Şehrimin Tek Eksiğiydin Şiiri

Vazgeç Artık Yüreğim Bırak Gidenleri Şiiri